ฉันชอบประเด็นที่หนังเรื่องนี้พูดถึง

ถ้าคนที่เรารักไม่ได้เป็นอย่างที่คิดหรือหวังไว้ เรายังจะรักเขาอยู่หรือเปล่า เรารับสิ่งที่เขาเป็นได้ไหม

มันไม่ง่ายที่จะตอบหรอก จนกว่าเราจะได้ประสบด้วยตัวเอง

อาจจะในฐานะที่เราเป็นคนที่ต้องตอบคำถามดังกล่าว หรือในฐานะคนที่เป็นที่มาของคำถามนั้น

 

ไม่ว่าจะอย่างไร ทั้งสองฝ่ายต่างก็คงทุกข์ใจไม่แพ้กันหรอก

เพราะได้สร้างความผูกพันขึ้นมาแล้วไม่ว่าจะแน่นแฟ้นมากน้อยแค่ไหนก็ตาม

 

ฝ่ายหนึ่งก็กลัวจะทำให้อีกฝ่ายผิดหวัง

อีกฝ่ายก็คงต้องต่อสู้กับใจตัวเอง ไม่อยากทำร้ายจิตใจอีกฝ่าย

 

ทางออกที่ดีสำหรับสถานการณ์แบบนี้คงไม่มีสูตรสำเร็จ

อยู่ที่ทั้งสองฝ่ายเลือกจะจัดการกับความสัมพันธ์นั้นยังไงมากกว่า

 

คงไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่ ๆ

แต่บ่อยครั้งในชีวิตคนเราก็ไม่สามารถควบคุมเรื่องบางเรื่องให้เป็นไปอย่างที่ใจเราต้องการได้

 

ฉันเชื่อว่าความรักที่ไม่มีเงื่อนไขนั้นมีจริง และไม่ได้อยู่อื่นไกลแต่เรามักมองข้ามไป

นั่นก็คือ ความรักจากแม่และพ่อรวมถึงคนในครอบครัวของเรา

ไม่ว่าเราจะเป็นยังไง พวกเขาก็ยอมรับได้เสมอ และรักเราอย่างบริสุทธ์ใจ

คงจะไม่มีใครรักเราได้เท่านี้อีกแล้วล่ะ