ช่วงนี้ไม่ได้ไปไหน เพราะรู้สึกอยากอยู่บ้านเฉย ๆ มากกว่า

ทำโน่นนี่อย่างที่อยากจะทำแต่ไม่ค่อยได้ทำในช่วงเปิดเทอม ก็สบายใจดี

 

เมื่อวันที่จันทร์ที่ 31มี.ค.ไปงานสัปดาห์หนังสือมา มีหนังสือที่อยากซื้อมาอ่านหลายเล่มแต่ขาดวิตามินเอ็มจึงต้องหักห้ามใจ

สุดท้ายได้อะเดย์เก่าปกซิตคอมมาหนึ่งเล่มแล้วก็ได้โปสการ์ดมาจากอีกร้านหนึ่ง

 

พูดถึงอะเดย์เล่มที่ซื้อมานี้มีบทสัมภาษณ์คุณฟ้า พูลวรลักษณ์

และในช่วงท้ายของบทสัมภาษณ์ ได้พูดถึงเรื่องความเงียบในทัศนะของเขาไว้ จึงขออนุญาตยกมาอ้างถึงในสเปซเล็ก ๆ นี้นะคะ

 

ไม่มีอะไรหรอกครับ เป็นเพียงคาแรกเตอร์คน เราทำทุกอย่างไม่ได้อยู่แล้ว

บางคนอาจจะชอบวาดรูป บางคนอาจจะไม่ชอบวาดรูปเท่านั้นเอง ผมมีความรู้สึกอยู่อย่างหนึ่งว่า

เพลงสำหรับผมไม่ค่อยสำคัญ แต่บังเอิญโลกทุกวันนี้คนส่วนใหญ่ฟังเพลง ความปกติอันนี้พอไปเทียบกับคนอื่น มันเลยดูแปลก

จริง ๆ ก็มีหลักง่าย ๆ เพียงว่า ผมเป็นคนชอบความเงียบ เมื่อเอาเพลงมาเทียบกับความเงียบปุ๊บ ผมก็จะเลือกความเงียบก่อน

 

ผมรู้สึกว่าความเงียบมันเป็นเสียงที่เพอร์เฟกต์นะ มันมีอะไรเยอะในนั้น

ผมคิดว่าคนเราเวลาฟังเพลงเพราะต้องการอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์สุนทรี ความหวานชื่น หรือความอะไรก็แล้วแต่

ซึ่งผมรู้สึกว่า สิ่งเหล่านี้ความเงียบมันก็มี เพราะฉะนั้น ผมเลยไม่ต้องการเพลง

 

ความเงียบนี้มันรวมไปถึงเสียงปกติ เช่น เสียงนก เสียงน้ำด้วย

ซึ่งสิ่งเหล่านี้เราจะได้ยินก็ต่อเมื่อเราต้องเงียบ จริงไหมครับ

ในขณะที่คนเราทุกวันนี้ปฏิเสธความเงียบ แม้กระทั่งคุณไปในป่า คุณยังเอาซาวนด์อะเบาต์ไปฟัง

คุณนอนตากแดดอยู่ริมทะเล คุณก็ยังฟังเพลง เราปฏิเสธความเงียบแล้ว แต่น้อยกว่าไม่ได้แปลว่าต้องผิด

 

ผมว่าได้นะ ถ้าเราคุยกันแบบเข้าไปสู่จิตใจกัน อันนี้สำคัญ

คือจริง ๆ มนุษย์เราสื่อสัมพันธ์กันด้วยใจต่อใจ เสียงพูด ภาษา มันเป็นสื่อช่วย

ถ้าเมื่อไหร่ที่เราคุยกันโดยเอาใจสู่ใจ ผมว่าเรากำลังใช้ความเงียบ